16/11/2008 - kendini yok etmek istemek

        seneler sonra tekrar yazmak cok zorayıcı geldi bir anda surdan
baslıyayım insan kendiyle basbasa kalınca aslında o çok önemsediği varlığının
ne kadar sıkıcı olduğunun farkına varıyor bir yerde kimlik yada varlık dediğimiz sey baskaları karsısında bir sey demek ama kendinize baktığınızda bunun büyütülmeyecek derecede önemsiz olduğunu fark edebilirsiniz
"insan değerli bir varlıktır" (diyebilirmiyiz)
       
      bilirsiniz insan hakları denen sey insanın değerli bir varlık olduğunun kabulünden ortaya çıkar insana değeri veren yine insanın kendisi oluyor ama bu kabul kendimizi diğer varlıklardan daha üstün hatta diğer insanlardan da kendimizi daha üstün görmemize sebep olmuyormu sonuçta olmayan yada sanal olarak yarattığımız birseye inanıp bunun üzerinden bilgiçlik taslama yok sayma yıpratma yok etme hakkına sahip olduğumuzu sanabiliyoruz 
                
      şu an benim için problem olan da kendi varlığımı doğaya ve diğer insanlara karsı konumlandırmakta çektiğim problem. grey's anatomy de cerrahın stajyerlerden birine söylediği bir söz gecenin üçünde kafamda bir sürü ampul yakmayı basardı mesela cerrah stajyere 'standartların çok yüksek bir hata gördüğünde bunu hemen insanların yüzüne vuruyorsun bu yüzden de arkadasın yok' diyordu hemen kendime döndüm ben peki benim standartlarım da yüksek mi diye fark ettim ki cevabım evet bu yüzden ne zaman ağzımı açsam  birilerini kıracak üzecek birseyler söylüyorum yani insanları elestiriyorum onlarda beni elestirsin istyorum aslında ama çok az insan bunu yapabiliyor yada cok küçük anlarda oluyor
neyse konudan saptık galiba cerrahın sözünden hareketle kendime bakmadan yüksek standartlar olusturmusum ve sonunda bu standartlar beni yalnız bırakınca bende kendime baktım ve şöyle bir ihtiyacım olduğunu fark ettim ben kendi varlığımdan kendi standartlarımdan aslında cok sıkılıyorum ve önce eğer böyle bir hakkım varsa :) yok etmeye yok saymaya kendimden baslamak istiyorum varlığım varlığına armağan olsun istiyorum birseylerin ama kendimi okadar çekiyorum ki bir türlü birseye bağlanamıyorum şu an en fazla istediğim sey tüm bu varlığımı yok etmek hani kum olup ezilmek istiyorum tabi burda da iki secenek var sanıyorum kendini adayan insanlar genelde ya bir insanı yada bir ideolojiyi secerler yada sanatçı kişilerdir benim  ise seceneklerim sınırlı çünkü kendini yok etmek istiyorsan ideoloji de ve sanatta varlığını adayarak bir sekilde yaptıklarınla varlığını yüceltmen mümkün ama ben bunların içinde varlığı en sonsuz şekilde yok edeni en vefasız olanı secmek istiyorum bir insana kendimi adamak onun uğruna kendimi yok saymak kendimden gecmek kendimi yok edip o olmak istiyorum ben aslında belkide tanrıyı istiyorum  neyse yalnızlığın öğretiği birsey varsa oda kendinden vaz gecebilmeyi öğretiyor demek ki...

7/12/2006 - hümanizm

Bilinçli mutluluklar öğretildi bugün bise bilinçli aşklar

mutluluk hislerle değil akıl yürütmeyle daha sürekli başarılı bir şekilde yaşanıyormuş

tıpkı tüm diğer güdüsel hazlarımız gibi meğer

aklıma bir soru geldi hesaplayarak mutlu olduğumuzda ne kadar

derin bi mutluluğu tadabilirmişizki

mutluluk insanın istekleriyle içinde olduğu durumun arasındaki oranla alakalıymış meğer

insan hiç sahip olamayacağını istememeliymiş

hayal etmek kimseyi mutlu etmezmiş hep gercek üstüne kurmalıymışız mutluluklarımızı

hesapsız yada bilinçsiz farkında olmadan hatta niçin bukadar mutlu olduğunu

bu mutluluğu ne yapıpta hakettiğini bilmeden mutlu olanlara ne demeli

en derin mutluluklar sebebini çözemediklerimiz

nasıl olduğuna akıl sır erdiremediklerimizden değilmi?

benim hanemde en mutlu olduğum anlar kendime

şu soruyu sorduğum anlardır şahsen

'ben  ne yaptım ki bu kadar mutlu olmayı hak ettim?' ve eğer buna cevap veremiyorsam

o an en mutlu anımdır hiç bir sey vermediğim hayat

bana bir hediye vermistir...

5/12/2006 - Bugün...

Bugünde dün gibiydi

ne canım evden cıkmak istedi ne de okula gitmek

yemek yemek bile zor geldi

insanın önce kendisini sevmesi lazım derler

başkasını sevmek için

bu yüzden mi kendi kendime yük oluyorum

derdimi anlamıyorum derman olamıyorum

aslında ben hayatı yaşamıyorum.

23/11/2006 - Değirmenler

Zaman düşer ellerimden yere Oradan tahta boşluğa Saatler çalışır izinsiz hep bir sonraya, Resimler sarı güneşsizlikten, duygular değişir Dostlar dağılır dört bir yana, kendi yollarına Ve sen ben, Değirmenlere karşı bile bile birer yitik savaşçı, Akarız dereler gibi denizlere, Belki de en güzeli böyle... Uçurma uçar sözlüğümden, geri gelmeyecek bir kuş Yaşanmamış kırıntılar sadece bir düş. Zaman düşer ellerimden yere oradan tahta boşluğa Saatler çalışır izinsiz Hep bir sonraya Ve sen ben değirmenlere karşı Bile bile birer yitik savaşçı Akarız dereler gibi denizlere Belki de en güzeli böyle

23/6/2006 - Okumaya Basladım

Tekrar yazmaya da baslarım umarım çok yakında....